wieza.org | Bagno | Baza gier | Planeta blogów | Muzyka | Autorskie | Studnia | Czat
Zaloguj się | Zarejestruj się

Ramar XIV: Legend ciąg dalszy

wiadroawatar

<!--break-->
W poprzedniej części pisałem o wędrówce ludów po Spaleniu, Pasterzach Gwiazd oraz założeniu Imperium Kronu. Teraz przemkniemy szybko dzieje świata Ramar od momentu założenia Imperium Kronu aż do czasów, w których rozgrywałem sesje. Najpierw o wojnach Cesarstwa Ramskiego z Kronem. Jak zwykle z komentarzami, może nawet większą niż zwykle ilością, bo to bliższe mi czasy. Jeśli ktoś naprawdę to jeszcze czyta i chce się jakoś wyznać - polecam mapki

Dalsze dzieje

W latach 1-500 pk zarówno Cesarstwo jak i Kron prowadziły rozlegle podboje. Cała północ Artaru należała już w 114 roku do Imperium zaś Cesarstwo zdobyło wyspę Rager i część krain na równinach Saard oraz Wet (południowa część Artaru). Kron utrzymywał stałe stosunki z Ram.

W 202 roku Kekarron, kron imperium (shalarzy tytułowali swych imperatorów kronami) zdobył po licznych walkach Księstwo Olber. Zaczęła się długotrwała, wycieńczająca wojna z Ram. Cesarstwo jednak nie mogło oprzeć się oddziałom jazdy na jaszczurach i dobrze wyszkolonemu wojsku kolejnych kronów.
 
Komentarz: Jaszczury jako wierzchowce... Nie wiem czy wcześniej o tym wspominałem. Były uzależnione od pewnego zielska, bez którego umierały od narkotycznego głodu. Nie pytajcie dlaczego. ;)
W 278 rk kron Petarion II podbił dzielnice Ealanor, Meren i część Banocku. Rozpoczął się podbój południowej części Artaru, ale mieszkańcy tamtych stron nie byli łatwym przeciwnikiem. W latach 353-4 Kron podbił większą część Ram, a Cesarstwo stało się już przeszłością - jedynie w Pagennan na północy przetrwała jego część, ale mimo iż Pagennan zwał się Cesarstwem Ramskim, rządził nim lokalny król.
W 358 roku wojska imperium dotarły aż do Ziem Tor-Toreanu uznało je jednak za nieurodzajne (wylądowały bowiem na Rozdartej Pustyni). W 359 rk imperium założyło przyczółek na archipelagu Mere-Toun, na którym nie było dotychczas ludzi (zamieszkiwali tam głównie shalarowie).
Od roku 400 rk datuje się powolny rozpad imperium. W roku 412 doszło do wielkiego buntu, krwawo jednak stłumionego przez krona Tarra III. Pogranicze atakowali coraz zacieklejsi barbarzyńcy.
W roku 518 Imperium rozpadło się na trzy części - Ealocję, Staagard i Kron.
 
Komentarz: jeśli dobrze pamiętam nazwę Ealocji zmieniłem później na Królestwo Ea, żeby się łatwiej wymawiało.
Wschodnie krainy Artaru wyzwoliły się spod jarzma. Król Pagennanu odzyskał resztę krain i wskrzesił Imperium Ram, obwołując się cesarzem Claudiusem Valerianem. Olber pozostał niezależnym królestwem także znosząc władzę Kronu.
W roku 556 zabiła się ostatnia imperatorka Kronu - Diana II Mekhentale (czyli Poświęcona jak ją nazwano po śmierci). Swą mocą skryła Jasny Gród przed światem, ratując go przed splądrowaniem przez hordy goblińskich i ludzkich barbarzyńców.
 
Komentarz: przyznam się nieśmiało, że kiedyś pisałem powieść, gdzie Jasny Gród i jego historia pełniły bardzo ważną rolę. Uprzedzając pytania: było to naiwny, dziecinny tekst, którego nie zamierzam nigdy udostępniać. ;) Zaklęte miasto pełne skarbów może być jednak ciekawym motywem na sesję.
Nowy cesarz Ram wygnał z Nelvaru podczas walk z Olberem elfów.

Komentarz:
takie zdanie było w moich notatkach. Też go nie rozumiem. No dobra, powinno brzmieć: "Nowy cesarz Ram podczas walk z Olberem wygnał elfów z Nelvaru." Tiran, do którego się udali to oczywiście Księstwo Tiranu, czyli główne miejsce akcji moich przygód. Taki młynek, gdzie w razie potrzeby mogę wpakować każdy motyw.
Udali się na statkach na północny wschód i osiedli w Tiranie w roku 570 rk.
W tym czasie po śmierci syna Claudiusa powstała Trzecia Republika Ramska, do której nie włączył się jednak ani Olber, ani Pagennan. Jeden z konsulów - Horatius Gettius został wysłany z zadaniem zbadania sytuacji na północ Artaru. Założył tam port na wyspie Elborn. Kraj spodobał mu się i gdy w wyniku zmian u władzy jego rodzina zamieszkująca Zalivat popadła w niełaski przybrał miano Gettyna i przewiózł na statkach swój lud do Artaru gdzie osiedli w roku 602 rk (pierwszy rok wg. rachuby getyckiej). Po długich latach ciężkich walk z plemionami zamieszkującymi tereny dzisiejszej Getycji założył Gettyn swoje królestwo - Getycję.
 
Komentarz: w jednej z pierwszych sesji w Ramarze, jakie rozegrałem gracze ratowali króla Getycji przed wampirem. Getycja długo była miejscem startowym wszystkich scenariuszy. Do czasu aż ostatecznie upadła - ale o tym dalej.
Z czasem Getycja wzrastała w siłę. Elfy przeniosły się do Sivarii, gdyż w Tiranie atakowali ich shalarowie z Qat-Tarahal. Zawarli tam pakt z krasnoludami z Tur-Thudu i ludźmi z Getycji. Z gruzów Kronu wyłoniła się tymczasem Rutaria i podbiła dwie ocalałe części Kronu - Staagard i Ealocję. W Rutarii Keven próbował zasiać swoją Rotę, kapłani nie mieli jednak na razie poparcia. Rutarią rządził król. Znaczenie Rutarii szybko spadło i straciła wiele lenn jednak nadal było to silne państwo.
Getycja także stała się krajem mocnym i trwałym.
Po krótkich rządach Trzeciej Republiki w 603 rk jeden z konsulów obwołał się cesarzem. W roku 627, po jego śmierci, Cesarstwo rozpadło się ponownie na księstwa i tak już pozostało.
Getycja tymczasem została podbita w wyniku nieuwagi szlachty w 812 roku (210 rg) przez Rutarię, w której coraz większe wpływy miała już Rota Kevena. W 906 (304 rg) roku Vitold Odnowiciel odbił większość terenów Getycji. Rota próbowała sięgnąć do władzy, ale została odkryta i musiała na pewien czas skryć się w cieniu. Między Getycją a Rutarią zapanował spokój.

Przybycie Wieslan

W roku 544 rg. Leszko Prawy sprowadził lud Wieslan przez bramę do Ramaru na ziemie na północ od Getycji i założył Wieslawię. Lud Leszka opuścił nasz świat ścigany przez wojska księcia morawskiego. Bramę do Ramaru otworzył im bóg wyznawany przez Wieslan - Perun.
Wieslanie opuścili na czółnach Eard i przepłynęli przez bramę do Ramaru. Perun obiecał swemu ludowi, że kiedy na Eard nie pozostanie już żaden jego wyznawca, przejdzie przez bramę i dołączy do swego ludu, wcześniej jednak przyśle do Ramaru swego syna, który otworzy Wrota.
 
Komentarz: Wieslanie to wyraz mojej satysfakcji mitami Słowian. Chciałem mieć w Ramarze Słowian, więc sprowadziłem ich przez bramę.

Kruczy Amulet

W roku 64 pz. Lunar (jeden z bogów) znalazł sposób na uniemożliwienie Savusowi i Kevenowi dostępu do Lunae (księżyca). Oderwał kawałek księżyca, a Lumena zrobiła dla niego amulet z czarnego kynitu w kształcie kruka. Dopóki Kruczy Amulet pozostawał w całości Savus i Keven nie mogli czerpać mocy z Lunae i tym samym niszczyć Ogrodu Lunae.
Lumena podarowała amulet elfce Aelende. Syn Krona, Pekarion odnalazł amulet przy zwłokach matki i wziął go zanim pochował ją w grobowcu ojca.
Amulet przez wiele lat pozostawał symbolem władzy w Kronie. Jednak wraz z rozpadem Kronu w roku 518 szpiedzy Kevena zdołali skraść Amulet. Symbolem kronów pozostał jednak Księżycowy Kamień (fragment amuletu), amulet zaś znalazł się po latach w Rutarii i pozostał ozdobą królów, a później Naczelników.
Diana zginęła mając Księżycowy Kamień przy sobie. Gdy Kruczy Amulet był rozdzielony Keven i Savus znów mogli korzystać z mocy Lunae. Lumena i Lunar gorączkowo poszukiwali sposobu na odzyskanie go i połączenie. W końcu zlecili zadanie złączenia go śmiertelnikowi - czarnoskóremu człowiekowi z Krainy. Połączył amulet i złożył w świątyni Peruna w Wieslawii (w roku 716 rg.).
 
Komentarz: to była mniej więcej oś fabuły powieści, o której wcześniej wspominałem. Później zmieniłem mocno najważniejsze fakty, ale ta historia pozostała - jako legenda - mimo że amulet pełni teraz nieco inną rolę. Może kiedyś napiszę tekst, który to wyjaśni.
 

Przybycie Peruna

W roku 716 og. do Wieslawii przybył przez bramę Perun - bóg Wieslan i zamieszkał w Zaświatach, znany tutaj jako...
 
Komentarz: To nie żart. Tak kończył się jeden z moich plików z opisem świata. Nie mam pojęcia jak miało się kończyć powyższe zdanie.
Na następnej stronie legendy z ostatniego pliku z historią Ramaru.